Review: Marvel MaXimum Collection (Nintendo Switch)
In dit artikel:
Konami brengt met de MARVEL MaXimum Collection een omvangrijke verzameling klassieke Marvel-beat-’em-ups terug, beschikbaar op moderne platforms (Nintendo Switch, PlayStation 5 en Xbox). Limited Run Games verzorgde de conversies, wat gezien de complexe licenties rond personages als Spider-Man en Venom (rechten die ooit bij Sony belandden, terwijl Marvel nu onder Disney valt) geen eenvoudige klus bleek. Het resultaat is een pakket dat oude arcade- en consoleversies naast elkaar zet, met extra moderne hulpmiddelen om de spellen toegankelijker te maken.
De collectie bevat meerdere varianten per titel: originele arcade-uitvoeringen en thuisconsoleversies (16‑bit en 8‑bit), soms ook handheldversies zoals Game Boy. Bij de consoleversies kun je vaak direct cheats inschakelen; arcadeklassen bieden onbeperkte muntjes en een rewind-functie om lastige momenten terug te draaien — handig voor hedendaagse spelers die minder geduld hebben met ouderwetse moeilijkheidsgraad. Voor elk spel krijg je bovendien uitleg over de bediening, waarbij Limited Run doorgaans een logische knopindeling kiest.
Grafisch springen de arcadeversies eruit; ze tonen waarom Konami ooit zo dominant was in arcadehallen. Een opvallende titel in de set is een X‑Men-arcadegame met duidelijke invloeden van de klassieke tekenfilm: je vecht tegen Magneto en zijn steeds machtiger wordende sentinel-legers, kunt op verschillende locaties beginnen (onder meer New York, sentinel‑fabriek, eiland 14, een grot, bergruïnes, vulkaanbasis en asteroid 14) en speelt met maximaal zes spelers tegelijk. De consoleconversies laten zien hoe Konami probeerde die rijke arcade-ervaring te vertalen naar 16‑bit en 8‑bit hardware, met wisselend succes: 16‑bit-versies tonen meer karakters en fijnere graphics, terwijl 8‑bit-platforms visueel en qua schaal meestal achterblijven — ondanks dat sommige 8‑bit-implementaties verrassend goed in elkaar zitten.
Andere titels in de collectie bevatten helden als Captain America, Iron Man, Hawkeye en Vision, elk met unieke krachten. De serie zette door met vervolggames die de verschillen tussen Mega Drive en SNES illustreren; de auteur geeft de voorkeur aan Mega Drive en prijst de goede speelbaarheid van lokale coöp voor twee spelers. Verrassend is dat de Game Boy-versie van een van de titels door zijn herontwerp voor beperkte hardware als de meest plezierige ervaring wordt genoemd, zelfs ver boven SEGA’s Game Gear ondanks diens betere specificaties.
Silver Surfer fungeert als toegift: een enkel 8‑bit‑titel met een briljante soundtrack en een sterke introductie, maar qua speelwijze dichter bij een sidescrolling shooter dan een klassieke beat-’em-up, en daarom minder opvallend binnen de selectie.
Voor wie nostalgisch is of de verschillende versies zij-aan-zij wil vergelijken, biedt deze collectie veel waar voor zijn geld en oogt hij zorgvuldiger samengesteld dan sommige andere retrobundels op de markt.