Review: Michael - Biopic over een artiest die te groots blijkt

In dit artikel:

Eergisteren ging de Michael Jackson-biopic Michael in première. De film wil het vroege deel van Jacksons leven en carrière schetsen — van zijn jeugd in de Jackson 5 tot ongeveer 1988 — maar levert een gemengd eindresultaat: visueel en muzikaal vaak overtuigend, inhoudelijk oppervlakkig en fragmentarisch.

Belangrijk voor de context: de makers moesten tijdens de productie hun oorspronkelijke plan aanpassen. Oorspronkelijk zou de film openen met de inval op Neverland (1993) en de daaropvolgende rechtszaak, maar juridische afspraken binnen een schikking maakten dat onmogelijk. Dit leidde tot kostbare reshoots (rapportages spreken over 10–15 miljoen dollar) en een verschuiving van de tijdlijn die einde jaren tachtig als slot kiest. Die beperking verklaart waarom de film niet ingaat op de latere beschuldigingen tegen Jackson; kritiek die dat wél eist houdt geen rekening met die juridische grenzen.

De kritieken op de film vertonen een opvallend patroon: grote, traditionele media zijn overwegend streng, terwijl veel YouTube-filmcritici positiever zijn. Op Rotten Tomatoes stond de film rond de 40% (wat betekent dat 40% van de recensenten een voldoende gaf), na een lagere startscore. Een deel van de negatieve toon lijkt meer te handelen over Jacksons persoonlijke controverse dan over filmische kwaliteiten: de 1993-schikking, de vrijspraak in 2005 en de rol van documentaries als Leaving Neverland worden in recensies verschillend gewogen, terwijl tegengeluiden zoals Square One en Lies of Leaving Neverland volgens de auteur vaak worden genegeerd.

Narratief en tempo
Michael richt zich vooral op de dynamiek tussen Jackson en zijn vader Joe: de ontsnapping uit het juk van een veeleisende, dominante vader is de rode draad. Die lijn is duidelijk, maar karakterontwikkeling blijft beperkt. Binnen een speelduur van circa twee uur schiet de film te veel scènes en iconische momenten aan — bekende episoden volgen elkaar op — zonder diep door te dringen tot motivatie, emotionele lagen of de bredere impact van Jacksons keuzes. Daardoor voelt de film meer als een montage van herinneringen dan als een doorleefd levensportret.

Veel relevante thema’s blijven zijdelings of ongenoegzaam behandeld: vitiligo en de veranderende huidskleur, plastische ingrepen, het Pepsi-ongeluk, Jacksons isolement binnen zijn eigen familie en de muzikale zakelijke beslissingen (denk aan de aankoop van de ATV-catalogus) komen slechts sporadisch aan bod of worden helemaal overgeslagen. Evenzo ontbreken context en diepgang rond samenwerkingen, projecten als We Are the World of Moonwalker, en grote nummers die Jackson’s carrière vormden. De film kiest voor veiligheid en traditionele biopic-structuren in plaats van risico’s en nuance.

Sterke punten
Op technisch vlak en in performance scoort Michael hoog. Concert- en choreografiescènes zijn krachtig vormgegeven en leveren in de bioscoopzaal echt impact. De muzikale mix en sounddesign ondersteunen die momenten goed; voor deze scènes is een goede zaal qua beeld en geluid sterk aan te raden. De grootste troef van de film is Jaafar Jackson in de hoofdrol: hij benadert zijn oom overtuigend qua fysiek, performance en uitstraling, en verleent de shows echte energie. Zijn spel buiten de podiummomenten is ook geloofwaardig, mede door zijn familierelatie. Coleman Domingo levert een imposante Joe Jackson neer, maar diens personage blijft eendimensionaal — een gemiste kans omdat juist Joe’s achtergrond en drijfveren veel lagen kunnen bevatten.

Keuzes en mogelijkheden
De recensie suggereert dat de makers misschien beter volledig voor een muzikale showcase hadden kunnen kiezen — een bioscoopfilm die vooral Jackson als artiest toont — of alternatief een uitgebreide miniserie om ruimte te bieden voor psychologische verdieping en controverses. Financieel en praktisch zijn die opties lastig: een meeslepende meerdelige serie vereist veel middelen, terwijl een bandbreed bioscoopformat de nuance weer kan missen.

Toekomst en conclusie
De film eindigt met een hint op een vervolg, waarmee de vraag rijst hoe eventuele latere delen met de rechtszaken en beschuldigingen willen omgaan — een complexe juridische en morele uitdaging, zeker zolang producenten en aanklagers niet vrij hun verhaal kunnen laten zien. Samengevat is Michael esthetisch vaak geslaagd en gedragen door sterke muzikale scènes en de aanwezigheid van Jaafar Jackson, maar als portret van de mens Michael Jackson is de film onvolledig en te voorzichtig. Het is een vermakelijke kijkervaring voor wie vooral wil zien en horen, maar voor wie een genuanceerd, diepgravend levensportret verwacht, voelt Michael als een gemiste kans.